Η χωριατοπούλα και ο κουβάς της

Ιερώνυμος Μπος, περ. 1505, Ο Πειρασμός του Αγίου Αντωνίου (λεπτομέρεια) 

Μύθος του Αισώπου 

Η κόρη ενός αγρότη είχε πάει ν΄ αρμέξει τις αγελάδες και επιστρέφοντας κουβαλούσε, στο κεφάλι της, έναν κουβά γάλα. Περπατώντας άρχισε να ονειρεύεται κάτι τέτοιο: 

«Από το γάλα που έχω στον κουβά θα βγάλω κρέμα, την οποία θα κάνω βούτυρο και θα το πουλήσω στην αγορά. Με τα χρήματα θα αγοράσω μερικά αυγά, κι εκείνα, όταν εκκολαφθούν, θα γίνουν κοτόπουλα, και σιγά σιγά θα αποκτήσω ένα αρκετά μεγάλο κοτέτσι. Έπειτα, θα πουλήσω μερικά κοτόπουλα και με τα χρήματα που θα πάρω θ΄ αγοράσω ένα καινούριο φόρεμα που θα το φοράω όταν πηγαίνω στο πανηγύρι, και θα το θαυμάζουν όλα τ΄ αγόρια, και θα μ΄ ερωτεύονται, όμως εγώ θα τινάζω το κεφάλι μου και δεν θα τους δίνω σημασία». 

Εκείνη τη στιγμή, έχοντας ξεχάσει εντελώς τον κουβά, έκανε τα λόγια της πράξη! Τινάζοντας το κεφάλι της, έπεσε ο κουβάς, χύθηκε όλο το γάλα κι όλα τα όμορφα όνειρα εξαφανίστηκαν μέσα σε μια στιγμή! 

Ηθικόν δίδαγμα

Μην μετράς τα κοτόπουλά σου πριν εκκολαφθούν. 

Απόδοση: Α.Μ. (Βρέθηκε μόνο στην αγγλική)
Πηγή: D. L. Ashliman 

Η καμπάνα

Βάσω Κατράκη, 1974

Στις 6η Μάη ας συμπέσουμε με τους χτύπους της

Ποιος ήταν που κρέμασε (και πότε;) πάνω ακριβώς απ΄ το τραπέζι

καταμεσίς στο ταβάνι, αυτή τη μαύρη καμπάνα; - πριν μήνες; πριν χρόνια;

Σκυμμένοι στο πιάτο μας, δεν την είχαμε δει. Ποτέ δε σηκώσαμε

λίγο πιο πάνω το κεφάλι, - ποιος ο λόγος άλλωστε; Μα, τώρα,

το ξέρουμε· είναι εκεί, αμετάθετη. Ποιος τάχα την πρωτό ΄δε; ποιος μας το ΄πε

αφού κανείς μας δε μιλάει; Ίσως, μια νύχτα, ακολουθώντας το ποτήρι,

στραγγίζοντας την τελευταία σταγόνα του κρασιού, μέσ΄ απ΄ το άδειο

θαμπωμένο ποτήρι, να την πήρε το μάτι μας. Σκύψαμε αμέσως

ακόμη πιο πολύ. Πεινάμε, δεν πεινάμε, τρώμε· περιμένοντας πάντα,

από στιγμή σε στιγμή, ένα μεγάλο αόρατο χέρι να χτυπήσει την καμπάνα

εννέα ή δώδεκα φορές ή μία και μόνη, απέραντα μόνη, απειθάρχητα μόνη,

ενώ, από μέσα μας, μετράμε κιόλας, μήπως συμπέσουμε τουλάχιστον στους χτύπους.

Γιάννης Ρίτσος

Δήμαρχε, μάζεψε το σκουπίδια...

Τρικάκι της ΚΝΕ για τους πολιτικούς κρατούμενους της δικτατορίας, το 1969. 
Πηγή: Ριζοσπάστης, 21-04-2012.

Προσωπικές μαρτυρίες από τον Ιππόδρομο, Δευτέρα 24 Απριλίου 1967 

Τάσος Βουρνάς, Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, Τόμος ΣΤ΄ 

Την άλλη μέρα το πρωί -Δευτέρα 24 Απριλίου- ήρθε και πάλι ένας ταγματάρχης, που έδωσε τώρα κατηγορηματικές βεβαιώσεις πως δεν πρόκειται από εδώ και μπρος να θιγεί ούτε τρίχα κρατουμένου. Βγήκε ο κόσμος έξω σε ομάδες υπό φρούρηση και τράβηξε για τον στίβο να κάνει την ανάγκη του στην άμμο. 

Τρεις μέρες τώρα ο τόπος είχε γεμίσει κόπρανα, βρωμούσε φρικτά εκεί γύρω. Πολλοί γλιστρούσαν κι έπεφταν πάνω στις ανθρώπινες μαγαρισιές, τα ρούχα τους γέμιζαν κοπριές και δεν υπήρχε τρόπος να πλύνουν ούτε τα χέρια τους. Τέλειωσε κι αυτό το μαρτύριο. Κατά τις δέκα ήρθε ένας νεαρός αξιωματικός μελαχρινός, μ' ένα πρόσωπο που σε γέμιζε εμπιστοσύνη. Πριν έρθει μέσα, οι Καλλιθεάτες τον είδαν να κουβεντιάζει μ' ένα πασίγνωστο όργανο της Ασφαλείας του τμήματος Καλλιθέας. Κάτι έλεγαν για πολλή ώρα κι όταν τέλειωσαν ο αξιωματικός έρχεται μέσα και φωνάζει: 

-Γάλλος Ιωάννης! Από το μπουλούκι των κρατουμένων βγήκε μπροστά ο γιατρός Γάλλος, εκλεγμένος δήμαρχος Καλλιθέας. 

-Ορίστε, τι θέλετε; 

-Για ελάτε εδώ, του κάνει με ύφος περίφροντι ο νεαρός αξιωματικός. Εσείς, σαν δήμαρχος, ξέρετε από καθαριότητα. Πάρτε αυτό το βαρέλι και μαζέψτε όλες τις βρωμιές και τα παλιόχαρτα γύρω! 

Με το μάτι του δείχνει ένα σιδεροβάρελο, απ' αυτό που βάζουν πετρέλαιο, που ο Γάλλος βέβαια ήταν αδύνατο να το σηκώσει. Ο γιατρός προχωρεί και δοκιμάζει να το μετατοπίσει. Δεν τα καταφέρνει. Όλοι παρακολουθούν με αγωνία την προσπάθεια του. Και ξαφνικά από τη μάζα των κρατουμένων πετιέται ένα γεροδεμένο παλικάρι, γεμάτο οργή αρπάζει από τα χέρια του γιατρού το βαρέλι, το σηκώνει στα σιδερένια μπράτσα του και τραβά να το αδειάσει στο σκουπιδότοπο. 

Τότε πετάγονται κάμποσοι από τους δεσμοφύλακες, αρπάζουν το παλικάρι, του ρίχνουν κάτω το βαρέλι και αρχίζουν να το ξυλοκοπούν με βλαστήμιες και ουρλιαχτά. 

 -Βρε, ποιος σου 'πε να μπεις στη μέση; Το... κόμμα; 

 Ο άνθρωπος κυλιέται χάμω, μαζί με το βαρέλι, κι ο γιατρός ξαναρχίζει τις προσπάθειες του να το μετακινήσει, ώσπου καταφέρνει να το σύρει αργά-αργά ως τον σκουπιδότοπο, ενώ οι δεσμοφύλακες σαρκάζουν για τον «εξευτελισμό», στον οποίο, κατά τη γνώμη τους, υπέβαλαν τον εκλεκτό του λαού της Καλλιθέας.

Ανάσταση

Χαρακτικό της Βάσως Κατράκη

Να τ΄ η μεγάλη νύχτα! Καλή νύχτα!
Ψηλά το κυπαρίσσι σε καλεί.
- Έλα, δεν έχεις τίποτα να χάσεις
μάιδε να θυμηθείς και να ξεχάσεις.

Πατρίδα; Πουλημένη στο σφυρί!
Λεφτεριά; Με χαλκάδες δεν μπορεί!
Παιδιά; Που τα χει ας κλαίει μέχρι θανάτου,
θά ΄ναι σκλαβ΄ ή προδότες τα ορφανά του!

Είσ΄ άδειος ήσκιος μέσα σ΄ όλα τ΄ άδεια.
Δεν είναι τόσο μάβρα τα σκοτάδια
του τάφου, όσο τα φέγγη της ημέρας,
τα φέγγη της σκλαβιάς και της φοβέρας.

Πιο σίχαμ΄ απ΄ το κάθε γης σκουλήκι,
οι θεόμορφοι δυνάστες σου και λύκοι.
Μη λες αφανισμό το θάνατό σου,
αφού δε ζούσες για τον εαφτό σου.

Αν έκανες το χρέος σου στο λαό,
σαν ξεχυθεί με πάθος παλαιό
την πάσαν ατιμία να συνεπάρει,
μ΄ άλλους πολλούς θα ΄χει κ΄ εσέ μπροστάρη.

Κώστας Βάρναλης

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

Γκερνίκα, 1937, Πάμπλο Πικάσο (25 Οκτωβρίου 1881 - 8 Απριλίου 1973)

Και ακροάζεται∙ αλλά τη νυχτική γαλήνη δεν αντίσκοβε μήτε φωνή, μήτε κλάψα,
μήτε αναστεναγμός∙ ήθελε πεις ότι είχε παύσει η ζωή∙ οι ήρωες είναι ενωμένοι
και, μέσα τους λόγια λένε
Για την αιωνιότητα, που μόλις τα χωράει∙
Στα μάτια και στο πρόσωπο φαίνονται οι στοχασμοί του∙
Τους λέει μεγάλα και πολλά η τρίσβαθη ψυχή τους.
Αγάπη κι έρωτας καλού τα σπλάχνα τους τινάζουν.
Τα σπλάχνα τους κι η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν∙/
Γλυκιά κι ελεύθερ' η ψυχή σα να 'τανε βγαλμένη,
Κι υψώναν με χαμόγελο την όψη τη φθαρμένη.

Διονυσίου Σολωμού

(8 Απριλίου 1798 - 9 Φεβρουαρίου 1857)

Σχεδίασμα Β, απόσπασμα 9

Η πρωταπριλιά του τραπεζίτη

Την 1η Απριλίου 1914 μια «είδηση» με διεθνείς προεκτάσεις που δημοσιεύθηκε σε ελληνική εφημερίδα, είχε ως αποτέλεσμα κοσμοσυρροή έξω από τα κεντρικά κρατητήρια της Αθήνας. Το ενδιαφέρον είναι ότι η υπόθεση επί της οποίας στηρίχθηκε έχει άρωμα των ημερών μας: καπιταλιστική κρίση, ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μεσόγειο, Γάλλους, Γερμανούς, δολοφονία, αλλά κυρίως έναν απατεώνα τραπεζίτη.

Η «είδηση» είχε να κάνει με την υπόθεση που συγκλόνιζε εκείνη την εποχή ολόκληρο τον κόσμο. Στις 16 Μαρτίου 1914 η Ανριέτ Καγιό, σύζυγος του Υπουργού των Οικονομικών και πρώην Πρωθυπουργού της Γαλλίας Ζοζέφ Καγιό, πυροβολεί και σκοτώνει μέσα στο γραφείο του τον Γκαστόν Καλμέτ, διευθυντή της εφημερίδας «Λε Φιγκαρό», επειδή αρθρογραφούσε εναντίον του συζύγου της.

Ο Ζοζέφ Καγιό ήταν Πρωθυπουργός της Γαλλίας κατά την κρίση του Αγαδίρ το 1911. Την 1η Ιουλίου του έτους εκείνου, οι Γερμανοί έστειλαν ανοικτά του Αγαδίρ το πολεμικό πλοίο «Πάνθηρ» προσπαθώντας να περιορίσουν την κυριαρχία της Γαλλίας στο Μαρόκο ή και να διασπάσουν την Αντάντ (Βρετανία-Γαλλία-Ρωσσία). Το γεγονός δημιούργησε μεγάλη ένταση στην περιοχή, οι Βρετανοί αντέδρασαν δυναμικά και εν τέλει το Μαρόκο αναγνωρίσθηκε ως γαλλικό προτεκτοράτο ενώ οι Γερμανοί κέρδισαν σε κυριαρχικά δικαιώματα επί του Κονγκό. Ωστόσο, η υποχώρηση της Γερμανίας προέκυψε από την οικονομική κρίση που ξέσπασε στη χώρα, παράλληλα με την ιμπεριαλιστική στη Μεσόγειο, και η οποία φημολογείται ότι ενορχηστρώθηκε από τον Γάλλο Υπουργό Οικονομικών.

Το γερμανικό χρηματιστήριο σημείωσε απώλειες κατά 30% σε μία ημέρα και η κεντρική τράπεζα έχασε το 1/5 των αποθεμάτων χρυσού καθώς οι πανικόβλητοι πολίτες αντάλλαξαν τα χρήματά τους με το πολύτιμο στοιχείο. Σ΄ εκείνη τη φάση, ο Κάιζερ έκανε πίσω και άφησε τους Γάλλους να αναλάβουν. Ο Καγιό αντιμετώπισε τη γερμανική επέμβαση με εξαιρετική επιείκεια, στάση η οποία όπως αποδείχθηκε οφειλόταν σε μυστικές επαφές του με τους Γερμανούς, εν αγνοία του Προέδρου Φαγιέρ. Για τους λόγους αυτούς τον Ιανουάριο του 1912 παραιτήθηκε από την Πρωθυπουργία. Στις 9 Δεκεμβρίου 1913 ορκίσθηκε υπουργός Οικονομικών.

Η Ανριέτ ήταν δεύτερη σύζυγος του Ζοζέφ Καγιό και η ίδια είχε ήδη άλλους δύο γάμους στο ενεργητικό της. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν δημοσιογράφος της «Λε Φιγκαρό» και με τον Καγιό παντρεύτηκε μετά από σφοδρό έρωτα.

Τον Ιανουάριο του 1914 ο Γκαστόν Καλμέτ, διευθυντής της παραπάνω εφημερίδας από το 1902, ξεκίνησε μια εκστρατεία κατά του Υπουργού Οικονομικών, Καγιό, ο οποίος είχε εισάγει την προοδευτική φορολόγηση. Στο πλαίσιο αυτό ανακοίνωσε ότι θα δημοσιεύσει επιστολές από την ιδιωτική αλληλογραφία του Υπουργού. Όπως κι έκανε. Στην πρώτη από αυτές ο ίδιος ο Καγιό παραδεχόταν ότι εξαπάτησε το Κοινοβούλιο κατά την ψήφιση του φορολογικού νόμου. Για τη δεύτερη ο Καλμέτ υποσχόταν την αποκάλυψη ενός συνταρακτικού σκανδάλου.

Στις 16 Μαρτίου 1914, η Ανριέτ φοβούμενη ότι η εφημερίδα θα δημοσιεύσει ερωτικές επιστολές από τις οποίες προέκυπτε η σχέση της με τον Υπουργό, ενώ αυτός ήταν παντρεμένος με την πρώτη γυναίκα του, μπήκε στο γραφείο του Καλμέτ και χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα άρχισε να τον πυροβολεί με αποτέλεσμα ο άτυχος δημοσιογράφος να πέσει νεκρός.

Το εξώφυλλο του «Petit Journal» αφιερωμένο στη δολοφονία του Καλμέτ.

Οι πρώτες προσπάθειες από πλευράς της κυβέρνησης ήταν να δοθεί ένας «ροζ» χαρακτήρας στα αίτια του εγκλήματος, που μπορούσαν να υποστηριχθούν με βάση τους πολλούς γάμους, τις απιστίες και τη σχέση του δεύτερου συζύγου της Ανριέτ με την εφημερία «Λε Φιγκαρό». Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να διαδώσουν ότι ο χωρισμός της από τον δεύτερο σύζυγό της, δημοσιογράφου της «Λε Φιγκαρό», οφειλόταν στην ερωτική επιθυμία του Καλμέτ προς αυτήν.

Όμως, οι ανακριτικές αρχές είχαν άλλη άποψη κι όταν εντοπίσθηκε η δεύτερη επιστολή που σκόπευε να φέρει στη δημοσιότητα ο Καλμέτ, αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο! Επρόκειτο για ένα έγγραφο του γενικού εισαγγελέα Φαμπρό, που κατήγγελλε ότι στις 22 Μαρτίου 1911 ο τότε πρωθυπουργός Μονίς του ζήτησε πιεστικά να αναβάλει τη δίκη του μεγάλου καταχραστή τραπεζίτη Ροσέτ, προς χάριν του Καγιό. Η δίκη πραγματικά αναβλήθηκε, και έτσι ο Ροσέτ μπόρεσε να δραπετεύσει στο Μεξικό, όπου ζούσε σαν Κροίσος φρουρούμενος από δεκάδες σωματοφύλακες.

Έτσι φτάνουμε στην πρωταπριλιά του 1914. Ο Υπουργός Καλμέτ έχει παραιτηθεί, η σύζυγός του Ανριέτ αναμένει να δικαστεί (στις 31 Ιουλίου 1914 αθωώθηκε) και η γαλλική κυβέρνηση δεν έχει ακόμη εντοπίσει τον επικηρυγμένο τραπεζίτη, έναντι 500 χιλιάδων φράγκων, επειδή αυτός φρόντιζε να μετακινείται διαρκώς. Ωστόσο, μια αθηναϊκή εφημερίδα εκμεταλλευόμενη το πολυσυζητημένο γεγονός δημοσίευσε την «είδηση» ότι ο Ροσέτ συνελήφθη στην Αθήνα και κρατείτο στις Κεντρικές Ενωμοτίες!

Οι Κεντρικές Ενωμοτίες ή «Βαστίλη των Αθηνών», όπως αποκαλούνταν λόγω των τιμωριών που επιβάλλονταν εκεί, ήταν τα κρατητήρια που συστάθηκαν με τον οργανισμό της Χωροφυλακής, (νόμος ΓΡΞΕ΄/1906), και διατηρήθηκαν μέχρι το 1919 οπότε αντικαταστάθηκαν από το Τμήμα Μεταγωγών. Ήταν εγκατεστημένες στα πρώτα ανάκτορα του Όθωνα επί της Νικοδήμου 20 στην Πλάκα.

Η «είδηση» της σύλληψης του απατεώνα τραπεζίτη στην Αθήνα, έγινε τόσο πιστευτή ώστε μαζεύτηκε πλήθος κόσμου έξω από τις Ενωμοτίες. Άλλοι για να δουν τον καταζητούμενο και άλλοι για να μακαρίσουν τους αστυνομικούς που θα τσέπωναν την αμοιβή!

Δυστυχώς σήμερα, ακόμη κι έκτακτο δελτίο ειδήσεων να έβγαζαν τα κανάλια δεν θα γινόταν πιστευτή η είδηση σύλληψης του τραπεζίτη. Εκτός κι αν επικηρυχθεί …

Πηγές

-Agadir Crisis, Wikipedia.

-Gaston Calmette, Wikipedia.

-Joseph Caillaux, Wikipedia.

-Le Figaro, Wikipedia.

-Μεγάλη ελληνική εγκυκλοπαίδεια υπό Παύλου Δρανδάκη (χ.χ.), εκδ. «Ο Φοίνιξ», Αθήνα.

-Χρονικό του 2ου Αιώνα (χ.χ.), εκδ. «Τέσσερα Έψιλον», Αθήνα.

-Χατζιώτης, Κ. (2005) Από τη ζωή της παλιάς Αθήνας: Πρωταπριλιάτικα και άλλες ευτράπελες ιστορίες, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα.

Ελεύθεροι σκοπευτές και Εθνική Παλιγγενεσία

Εντελώς τυχαία αναζητώντας στο αρχείο του Εθνικού Τυπογραφείου κάποιο νόμο, από εκείνους που «ψηφίζονται» τις μέρες αυτές σε μορφή «3 σε 1», βρέθηκα να διαβάζω το ακόλουθο εξαιρετικά επίκαιρο νομοθέτημα του 1910 το οποίο αφορά στην καθιέρωση σκοπευτικών αγώνων με την ονομασία «τα Ελευθέρια», στο πλαίσιο των εορτασμών της επετείου της Εθνικής παλιγγενεσίας.

Οι αγώνες οργανώνονταν, ή για την ακρίβεια αποφασίζονταν και διατάσσονταν, από τα Υπουργεία Στρατιωτικών και Εκκλησιαστικών & Δημόσιας Εκπαίδευσης και προέβλεπαν χρηματικά έπαθλα.

Οι αγωνιζόμενοι χρησιμοποιούσαν στρατιωτικό τουφέκι και συμμετείχαν είτε ως πενταμελείς ομάδες εκπροσωπώντας Δήμους, Κοινότητες, Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Αθλητικούς-Σκοπευτικούς Συλλόγους είτε ως ελεύθεροι σκοπευτές…

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΕΥΧΟΣ Α΄

Αριθμός φύλλου 106

Ένα Αθήναις τη 19 Μαρτίου 1910

Περί τελέσεως σκοπευτικών αγώνων υπό την επωνυμίαν «τα Ελευθέρια»

Νόμος, ΓΧΛς΄ (υπ΄ αριθ. 3636)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ψηφισάμενοι ομοφώνως μετά της Βουλής, απεφασίσαμεν και διατάσσομεν∙

Άρθρον 1

Προς πανηγυρισμόν της επετείου της Εθνικής παλιγγενεσίας τελούνται την 25 Μαρτίου εκάστου έτους Εθνικοί σκοπευτικοί αγώνες υπό την επωνυμίας «Τα Ελευθέρια».

Άρθρον 2

Των «ελευθερίων» μετέχουσι μόνον Έλληνες, άγοντες ηλικίαν κατ΄ ανώτατον όριον 30 ετών συμπεπληρωμένων, επαρκώς διαπιστουμένην.

Άρθρον 3

Οι αγώνες τελούνται δια του εν χρήσει στρατιωτικού τυφεκίου:

Α΄) Μεταξύ ομάδων εκ πέντε σκοπευτών, εκπροσωπουσών δήμους, κοινότητας, Εκπαιδευτικά ιδρύματα ή Αθλητικούς και Σκοπευτικούς Συλλόγους.

Β΄) Μεταξύ ελευθέρων σκοπευτών.

Άρθρον 4

Οι αγώνες ούτοι τελούνται εκ περιτροπής εν πάσι τοις νομοίς του Κράτους.

Ειδικώτερον τα του τόπου τελέσεως των «Ελευθερίων» και της διεξαγωγής αυτών ορίζονται κατ΄ έτος τρεις μήνας πρότερον δια προγράμματος καταρτιζομένου υπό του Υπουργείου των Στρατιωτικών και του των Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως.

Άρθρον 5

Εις τον πρωταθλητήν των «Ελευθερίων» απονέμεται έπαθλον χρηματικόν εκ δραχμών 10,000, εις τον δευτερεύοντα εκ δραχμών 2,000, και εις το τριτεύονται εκ δραχ. 1,000, εις δε την αριστεύουσαν σκοπευτικών ομάδα έπαθλον χρηματικόν εκ δραχμών 5,000, εις την δευτερεύουσαν δραχμών 2,000, και εις την τριτεύουσαν δραχμών 1,000, διανεμομένων εξ ίσου μεταξύ των αποτελούντων εκάστην ομάδα.

Επίσης απονέμονται μετάλλια εις τους ως άνω τρεις ελευθέρους σκοπευτάς και τους αποτελούντας τα τρεις σκοπευτικάς ομάδας.

Οι αξιωθέντες επάθλου δεν δύναται να μετάσχωσι πλέον των αγώνων, ουδέ οι τυχόντες βραβείου εις άλλους οιουσδήποτε γενικούς αγώνας σκοπευτικής.

Άρθρον 6

Προς απονομήν των επάθλων τούτων και κάλυψιν των λοιπών δαπανών των «Ελευθερίων» αναγράφεται κατ΄ έτος εις τον ειδικόν προϋπολογισμόν του Υπουργείου Εκκλησιαστικών και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως το ποσόν δραχμών 25,000, λαμβανομένων εκ του κατά το άρθρον 2 του νόμου ΓΥΛΗ΄ οριζομένου εσόδου.

Άρθρον 7

Τα της τελέσεως των αγώνων κανονισθήσονται δια Βασιλικού Διατάγματος. Πάσα δε μεταβολή των κατ΄ αυτούς επιτρέπεται μόνον δι΄ ετέρου Βασιλικού Διατάγματος, δημοσιευομένου εξ τουλάχιστον μήνας προς της τελέσεως.

Άρθρον 8

Οι Αγώνες κατά το 1910 δύναται να τελεσθώσι και εν άλλη ημέρα, πλην της 25ης Μαρτίου, προκαταβαλλομένου του προς τέλεσιν αυτών ποσού επί αποδόσει εκ των παρά τη Εθνική Τραπέζη κατατεθειμένων εκπαιδευτικών τελών, προκηρύσσονται δε δια Βασιλικού Διατάγματος δύο μήνας προς της ημέρας της τελέσεως.

Άρθρον 9

Καταργείται πάσα προγενεστέρα διάταξις αντιβαίνουσα προς τας του παρόντος νόμου.

Ο παρών νόμος ψηφισθείς υπό της Βουλής και παρ΄ Ημών σήμερον κυρωθείς, δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και εκτελεσθήτω ως νόμος του Κράτους.

Εν Αθήναις τη 16 Μαρτίου 1910

ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο επί των Εκκλησιαστικών

και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως

Υπουργός

ΑΝΔΡ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Εθεωρήθη και ετέθη η μεγάλη του Κράτους σφραγίς

Εν Αθήναις τη 19 Μαρτίου 1910

Ο επί της Δικαιοσύνης Υπουργός

Γ.Δ. Φικιώρης

Δύο χρόνια αργότερα ίσως επειδή οι σκοπευτές μεγάλωναν ξεπερνώντας το όριο των 30 ετών, η αίγλη των Αγώνων ξεπερνούσε το σκοπό τους και η …ανάγκη ενθάρρυνσης μεγεθυνόταν, ακολούθησε η εξής τροπολογία:

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΤΕΥΧΟΣ Α΄

Αριθμός φύλλου 12

Ένα Αθήναις τη 14 Ιανουαρίου 1912

Περί τροποποιήσεως διατάξεών τινων του ΓΧΛς΄ νόμου περί « Ελευθερίων»

Νόμος, ΓΧΠΓ΄ (υπ΄ αριθ. 3983)

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ψηφισάμενοι ομοφώνως μετά της Βουλής, απεφασίσαμεν και διατάσσομεν τάδε∙

Άρθρον 1

Τα προς πανηγυρισμόν της Εθνικής Παλιγγενεσίας τελούμενα «Ελευθέρια» τελούνται κατά μήνα Μάιον, της ημέρας της ενάρξεως αυτών οριζομένης κατ΄ έτος εν των κατά τον άρθρον 4 του ΓΧΛς΄ νόμου προγραμμάτι.

Άρθρον 2

Των «Ελευθερίων» μετέχουσι μόνον Έλληνες άγοντες ηλικίας μέχρι 40 ετών συμπεπληρωμένων.

Άρθρον 3

Εις το προς απονομήν των επάθλων και κάλυψιν των λοιπών δαπανών των «Ελευθερίων» ποσόν το λαμβανόμενων εκ του κατά το άρθρον 2 του νόμου ΓΥΛΗ΄ οριζομένου εσόδου προστίθεται ποσόν ετέρων 15,000 δραχμών εκ του αυτού εσόδου λαμβανόμενων ετησίως. Του ποσού τούτου αι μεν 10,000 δραχμαί χρησιμεύουσι δια τας καθ΄ όλου δαπάνας των «Ελευθερίων», αι δε 5,000 δραχμαί προς απονομήν πεντήκοντα τουλάχιστον μικρών ενθαρρυντικών αμοιβών κανονιζομένων κατ΄ έτος εν των κατά το άθρον 4 του νόμου ΓΧΛς΄ προγραμμάτι. Εις τα εν άρθρω 4 του νόμου ΓΥΛΗ΄ αναφερομένας γενικάς ανάγκας της Γυμναστικής συγκαταλέγεται και ετησία συνδρομή εκ δραχμών 3,000 εις τον Σύνδεσμον των Ελληνικών Αθλητικών και Γυμναστικών Σωματείων.

Άρθρον 4

Πάσα διάταξις αντιβαίνουσα εις τας του παρόντος νόμου καταργείται.

Άρθρον 5

Αι λεπτομέρειαι του παρόντος νόμου κανονισθήσονται δια Β. Διαταγμάτων.

Ο παρών νόμος ψηφισθείς υπό της Βουλής και παρ΄ Ημών σήμερον κυρωθείς, δημοσιευθήτω δια της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως και εκτελεσθήτω ως νόμος του Κράτους.

Εν Αθήναις τη 13 Ιανουαρίου 1912

ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο επί των Εκκλησιαστικών

και της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως

Υπουργός

ΑΠ. Γ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ

Εθεωρήθη και ετέθη η μεγάλη του Κράτους σφραγίς

Εν Αθήναις τη 13 Ιανουαρίου 1912

Άνοιξη

Ρόζα Λούξεμπουργκ (1871 –1919).

Γύρισε τότε η ροδιά
κι έδειξε το πηγάδι.
Έσκυψα, κοίταξα:
«Τι θέλει εκεί μέσα
η Ρόζα Λούξεμπουργκ με τ' άνθη;»
«Τραγούδια».
«Α, τραγούδια».

Γιώργος Μπλάνας, «Εννέα Λυρικά»

Ελλάδα: το σύγχρονο lebensraum

27-2-1943. Ο Κωστής Παλαμάς οδηγείται στην τελευταία κατοικία του. Η γερμανική Κατοχή δεν εμπόδισε χιλιάδες πεινασμένους και εξαθλιωμένους ανθρώπους να συνοδεύσουν τον ποιητή διαμαρτυρόμενοι ταυτόχρονα για τα δεινά της χώρας. Ο Άγγελος Σικελιανός, (εδώ κρατά το φέρετρο) απήγγειλε ως επικήδειο το ποίημα «Ηχήστε οι Σάλπιγγες» και ο κόσμος αγνοώντας τις κατοχικές δυνάμεις και τους συνεργάτες τους, έψαλλε τον Εθνικό Ύμνο.

Η 27η Φεβρουαρίου έχει καταγραφεί στην ιστορία ως μία εξαιρετικά βρώμικη ημέρα, αντίθετα από την «καθαρή» που «γιορτάζουμε» τη χρονιά αυτή. Και μάλιστα έχει καταγραφεί ως τέτοια (βρώμικη) όχι μόνο στην ιστορία των (δις) κατακτητών της χώρας μας αλλά και στην Παγκόσμια.

Στις 27 Φεβρουαρίου 1933 ο εμπρησμός του κτιρίου που στέγαζε τη γερμανική νομοθετική εθνοσυνέλευση, Ράιχσταγκ, χρησιμοποιήθηκε ως εφαλτήριο των Ναζί αρχικά για την εξόντωση των Γερμανών κομμουνιστών και αργότερα όλων, σχεδόν, των πληθυσμών της Ευρώπης.

Ωστόσο, οι Ναζί δεν περιορίστηκαν μόνο στην προετοιμασία τους για τα πεδία μαχών, αλλά στο πλαίσιο της εξάπλωσής τους άρχισαν να συνεργάζονται με πάσης φύσεως στοιχεία, κυρίως Αμερικανούς που είχαν πρόσβαση στα ΜΜΕ, ξεκινώντας την αντισοβιετική προπαγάνδα. Μια προπαγάνδα με την οποία γαλουχήθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη και παρόλο που σήμερα η αλήθεια έχει αποκαλυφθεί τα ίδια ψεύδη αναπαράγονται μετά μανίας.

Ο Mario Sousa, μέλος του Σουηδικού Κομμουνιστικού Κόμματος σε μια εκτενή έρευνά του τον Ιούνιο του 1998, τεκμηριώνει ως πληθωριστικούς τους αριθμούς που κυκλοφορούσαν στη Δύση επί τουλάχιστον έξι δεκαετίες σχετικά με τις φυλακίσεις και εκτελέσεις αντικαθεστωτικών στην ΕΣΣΔ αλλά και του θανάτους από λιμό, την εποχή του Στάλιν. Θεωρώντας ορόσημο την 27η Φεβρουαρίου για την προπαγάνδα κατά της ΕΣΣΔ, ο Sousa αφού αναφέρει τα γεγονότα της ημέρας εκείνης συνεχίζει με τις εξής παραγράφους:

Στο πλευρό του Χίτλερ ήταν ο Γκαίμπελς, ο Υπουργός Προπαγάνδας, το άτομο που ήταν υπεύθυνο για να εντυπώσει το ναζιστικό όνειρο στους Γερμανούς. Το «όνειρο» αυτό είχε ως εξής: φυλετικά «καθαροί» άνθρωποι ζουν σε μια Μεγάλη Γερμανία, μια χώρα με lebensraum, έναν ευρύ χώρο να ζουν. Ένα μέρος αυτού του lebensraum, απαιτούσε την ενσωμάτωση στο γερμανικό έθνος μιας περιοχής στα ανατολικά της Γερμανίας, η οποία στην πραγματικότητα ήταν πολύ πιο μεγάλη και από την ίδια χώρα. Ήδη από το 1925, στον «Αγώνα Του» ο Χίτλερ είχε υποδείξει την Ουκρανία ως αναπόσπαστο μέρος αυτού του γερμανικού «ζωτικού χώρου».

Η Ουκρανία και άλλες περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης έπρεπε να ανήκουν στο γερμανικό έθνος έτσι ώστε να μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά τρόπο «κατάλληλο». Σύμφωνα με τη ναζιστική προπαγάνδα, το «ναζιστικό ξίφος» θα «ελευθέρωνε» αυτά τα εδάφη για λογαριασμό της γερμανικής φυλής. Με τη γερμανική τεχνολογία και τις γερμανικές επιχειρήσεις, η Ουκρανία θα μετασχηματιζόταν σε μια περιοχή που θα παρήγαγε δημητριακά για τη Γερμανία. Αλλά πρώτα οι Γερμανοί έπρεπε να ελευθερώσουν την Ουκρανία από τα «κατώτερα όντα» που την κατοικούσαν, τα οποία σύμφωνα με τη ναζιστική προπαγάνδα, θα έπαιζαν το ρόλο εργατικού δυναμικού, δίκην σκλάβων, στα γερμανικά σπίτια, εργοστάσια και χωράφια –κι όπου απαιτούσε η γερμανική οικονομία.

Έχοντας τη βεβαιότητα ότι η Ελλάδα του 2012, αποτελεί για τη Γερμανία, την ΕΕ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ την Ουκρανία του 1933, ελπίζω κι εύχομαι τα ψεύδη τους αυτή τη φορά να αποδειχθούν ανίσχυρα. Εξάλλου στο χέρι μας είναι.

Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έρευνα του Mario Sousa εδώ, με ορισμένα σχόλια των Γεφυρισμών.

-

Πατάτες

Οι «Πατατοφάγοι». Έργο του Βίνσεντ βαν Γκογκ, 1885. Στο έργο αποκαλύπτεται η φτώχεια των αγροτών, «με πρόσωπα ξεκάθαρα όσον αφορά στο σχέδιο και το χρώμα», οι οποίοι τρώγοντας πατάτες «δεν έτρεφαν σωστά ούτε την ψυχή ούτε το πνεύμα». Η αθλιότητά τους έρχεται σε αντίθεση με τις βουκολικές σκηνές της αγροτικής ζωής, τις οποίες αποδοκίμαζε ο βαν Γκογκ, στοιχεία που φέρνουν το ζωγράφο, πρόδρομο του ρεύματος του εξπρεσιονισμού που επικράτησε αρκετά χρόνια μετά. Υπάρχουν δέκα περίπου προπαρασκευαστικά σχέδια των «Πατατοφάγων» και τρεις παραλλαγές του πίνακα. Οι δύο από αυτές παρουσιάζουν πέντε χωρικούς, ενώ στην τρίτη λείπει το ένα πρόσωπο.

Οι «Πατατοσυλλέκτες». Ομαδικό έργο των Παπαδήμα, Παπανδρέου, Σαμαρά, Καρατζαφέρη, και μαθητών τους, 2012. Στο έργο αποκαλύπτεται η φτώχεια των Ελλήνων «με πρόσωπα θολά όσον αφορά στις σκέψεις και την πολιτική βούληση», οι οποίοι τρώγοντας πατάτες «δεν τρέφουν σωστά ούτε την ψυχή ούτε το πνεύμα». Η αθλιότητά τους έρχεται σε πλήρη συμφωνία με τις θλιβερές σκηνές της ζωής τους, τις οποίες επιδιώκουν οι δημιουργοί, στοιχεία που τους φέρνουν, πρόδρομους του ρεύματος της καταστροφής των αδιέξοδων σωρευμένων κερδών του καπιταλισμού που επικρατεί πολλά χρόνια. Υπάρχουν δεκάδες προπαρασκευαστικά σχέδια των «Πατατοσυλλεκτών» και δύο παραλλαγές του έργου. Η μία από αυτές παρουσιάζει κατοίκους των αστικών κέντρων να συλλέγουν και κρεμμύδια, ενώ και στις δύο τα πρόσωπα είναι διαφορετικά.